Een greep uit het leven van Johan Scholten

Johannes Scholten werd geboren op 22 juni 1894. Hij woonde aan de Teugseweg 20 in Teuge. Hij groeide op met twee broers en twee zussen in het boerderijtje De Bergheege. Op zijn twaalfde ging Johan van school om te dienen bij een grote boer in de omgeving. Een aantal jaren later werd hij houtbewerker bij Firma Wijma in Apeldoorn. In zijn vrije tijd en in avonduren hielp hij mee op de boerderij van zijn ouders. Na hun dood bleef hij met een broer en zuster achter op de boerderij.
Johan hield van de natuur en hield van zijn dieren, ongedierte kende hij niet. Hij hield van zijn gewas en van zijn bomen, al droegen die in jaren geen vruchten meer, er werd niet gekapt. Voor zijn hond en katten kocht hij vlees, zelf nam hij suiker op zijn brood. Er zat eens een muis in zijn meelton, hij pakte een stok, stak die in de ton waardoor de muis om hoog liep en kon vluchten. Johan reageerde met de woorden: het dier loopt ook voor zijn leven. Totaal overstuur stond hij eens bij ons op de stoep, zijn pony was weg. Wij vonden het dier slapend terug in het lange gras bij de buren. Snikkend omhelsde hij het dier en riep: arm beest waar was je toch! Wat ben ik blij dat ik je zie! Boeren uit de omtrek brachten het te veel aan jonge katten in het geniep naar zijn boerderijtje met de wetenschap dat de dieren daar een goed tehuis kregen. Op een dag stond zijn friese staartklok stil. Het uurwerk zat vol rag, schoonmaken was er niet bij, want dan kwam het leven van de spin in gevaar. Dan maar geen actuele tijd!

Johan waste alleen zijn gezicht en handen. Toen hij na een ongeval een aantal weken werd verpleegd, werd hij ziek. Zijn lichaam was de bescherming kwijt. Bij het overlijden van zijn broer kreeg de kerk geen bijdrage voor kerkbalans. Nee, dit jaar niet, ik heb een grote strop gehad, Jan Willem is mij dood gegaan.
Criminelen hadden gehoord dat hij daar alleen woonde en dat er wat te halen was. Hij werd overvallen en gegijzeld. Op zoek naar geld werd zijn accordeon kapot gesneden. Dit raakte hem diep, hij kon zijn muziek niet meer uitoefenen.
Johan leefde in eenvoud en in vrede dicht bij de natuur, genoot van iedere dag die hem werd gegeven. Op 29 februari 1980 stierf hij in het bijzijn van zijn buren. Een uniek mens ging heen, een voorbeeld voor velen. Johan rust op de begraafplaats in Terwolde.

Herinneringen aan Alfons Scholten, opgetekend door zijn buurman Henk Wolters